poniedziałek, 22 grudnia 2014

.

„Któregoś dnia oślepniesz. Jak ja. Będziesz siedział gdzieś, punkcik zagubiony w pustce, w ciemności, na zawsze. Jak ja. Któregoś dnia powiesz sobie 'Zmęczony jestem, usiądę', i siądziesz. A potem powiesz sobie 'Głodny jestem, wstanę i zrobię sobie coś do zjedzenia'. Ale nie wstaniesz. Powiesz sobie 'Nie powinienem był siadać, ale skoro już siadłem, posiedzę jeszcze trochę, później wstanę i zrobię sobie coś do zjedzenia'. Popatrzysz chwilę na ścianę, a potem powiesz sobie 'Zamknę oczy, może prześpię się trochę, będę się po tym czuł lepiej' i zamkniesz je. A kiedy je otworzysz, ściany już nie będzie. Znajdziesz się w nieskończonej pustce, której nie wypełniliby wszyscy wskrzeszeni zmarli wszelkich czasów, i będziesz w niej jak ziarnko piasku pośród stepu.”
Samuel Beckett „No właśnie co”



środa, 17 grudnia 2014

pamięć plastyczna

Ciało pamięta przelotny dotyk, parę godzin bycia z kimś zostaje na lata.
Zapach włosów, potu, wilgotności przepływa znikąd w środku dnia.
W inżynierii nazywa się to pamięcią plastyczną materiału,
w chemii pamięcią substratu.
w życiu - tęsknotą.
— J.L. Wiśniewski - S@motność w sieci



wtorek, 16 grudnia 2014

wolność


.

Lubię sobie posiedzieć. W ogóle lubię po prostu sobie być. W tym sensie, że nie od razu robić jakieś zamieszanie wokół siebie. Nie zacieszać. Nie otaczać się na siłę ludźmi po to, żeby mieć takie poczucie szumu, który sprawi, że będę czuła, że żyję. Potrafię czuć, że żyję, kiedy siedzę po cichu.
— Katarzyna Nosowska



LinkWithin