czwartek, 4 czerwca 2015

Piaśnica

Piaśnica – największe, obok KL Stutthof, miejsce kaźni ludności polskiej na Pomorzu Gdańskim w czasie II wojny światowej. Od jesieni 1939 do wiosny 1940 roku w Lasach Piaśnickich w pobliżu Wejherowa Niemcy zamordowali od 12 do 14 tysięcy ludzi – przedstawicieli polskiej inteligencji z Pomorza Gdańskiego, jak również osoby narodowości polskiej, czeskiej i niemieckiej przywiezione z głębi III Rzeszy. Piaśnica bywa nazywana czasem „małym”, lub „drugim” Katyniem.
Pobliskie Lasy Piaśnickie (fragment Puszczy Darżlubskiej po lewej stronie szosy wiodącej do Krokowej) Niemcy wybrali jako miejsce masowych egzekucji ze względu na dogodny dojazd autobusami i drogą kolejową oraz odludne położenie.

Egzekucji dokonywano na terenie lasu, rozległym na ok. 250 km². W drugiej połowie 1944 roku w związku ze zbliżaniem się Armii Czerwonej Niemcy, podobnie zresztą jak w wielu innych miejscach kaźni na Pomorzu, przystąpili do zacierania śladów zbrodni. Do rozkopywania grobów i palenia ciał ofiar zmuszono grupę specjalnie sprowadzonych w tym celu więźniów obozu w Stutthofie, których zamordowano zaraz po zakończeniu pracy. Z tego powodu odnalezienie i upamiętnienie ofiar mordów w Piaśnicy było w latach powojennych mocno utrudnione.

Po zakończeniu działań wojennych z inicjatywy Polskiego Związku Zachodniego w dniach 7–22 października 1946 roku przeprowadzono poszukiwania w Lasach Piaśnickich w wyniku, których odnaleziono ślady 30 zbiorowych mogił (z 35 o których wspominali świadkowie). 26 grobów przebadano.

W 1962 roku dzięki badaniom prowadzonym przez dr Barbarę Bojarską – pracownika Instytutu Zachodniego w Poznaniu, doszło jeszcze do odkrycia w Piaśnicy dwóch palenisk i mogiły więźniów obozu koncentracyjnego Stutthof.
źródło:wikipedia



























1 komentarz:

LinkWithin